12:48 ق.ظ
2910
پاكدامنی خاندان و اهل‌بیت سیدالشهدا(ع)

بانوانی كه در واقعة كربلا به اسارت برده شدند، زنان پاكدامنی بودند و هرگز به نامحرمان و نااهلان اجازه نمی‌دادند زینت‌های‌شان را ببینند. این بانوان می‌توانند الگوی خوبی برای امروز جامعه ما باشند.

در میان اسرا حضرت زین‌العابدین(ع) را در حالی كه دست‌های ایشان بسته و به گردن مبارك‌شان غل و زنجیر بود وارد دروازة شام كردند. در آن هنگام سهل ساعدی[1] به حضرت سکینه عرض كرد: «من از دوست‌داران اهل بیت: هستم، آیا درخواستی دارید تا آن را اجابت كنم؟» ‌سکینه فرمود: «به نیزه‌داران پولی بده تا از محمل‌ها دور شوند. دوست ندارم مردم زنان و دختران ما را تماشا كنند.»[2]

البتّه بانوانی كه در مجالس حسینی شركت می‌كنند، عفیف، با حجاب و پاكدامن بوده و این موهبت را به واسطة اشك بر حضرت سیّدالشهدا(ع) كسب نموده‌اند. آنان با این عمل باارزش، در زمرة خاندان حضرت سیّدالشهدا(ع) قرار می‌گیرند.

اشک بر مصائب حضرت، ‌همانند جواهری تمام نشدنی است كه تا روز قیامت بر گونه‌های شیعیان فرو می‌ریزد و همانند باران، به جوشش و خروش درمی‌آید.

البتّه این گمان به وجود نیاید كه این گریه فقط در این عالم بوده و در عوالم دیگر گریه بر حضرت سیّدالشهدا(ع) وجود ندارد. زیرا در منابع روایی آمده است وقتی حضرت زهرا(س) وارد عالم قیامت شده و بدن  بدون ‌سر فرزندش را مشاهده می‌كند، صیحه و ناله زده و اشك می‌ریزد. وقتی از سوی خداوند به ایشان خطاب می‌رسد: «چه چیزی از پروردگار می‌خواهی؟» حضرت می‌فرماید: «خدایا! من در هنگام شهادت فرزندم، در سرزمین كربلا نبودم، به فرشتگان فرمان بده تا خیمه‌ای بسازند تا من به همراه شیعیانم برای حسینم گریه و عزاداری كنم.»[3]