تبلیغات
حسینیه حضرت علی اکبر ((ع)) - سفارش های امام علی علیه السلام به کمیل بن زیاد
متن مورد نظر متن مورد نظر متن مورد نظر

کمیل بن زیاد نخعی از یاران امام علی(ع) و مردی شجاع و سلحشور و زاهدی عابد بود. او که در سال هشتم هجری و در جریان ماموریت حضرت علی علیه السلام برای تبلیغ احکام و معارف الهی در یمنبه اسلام گرویده بود تا پایان عمر خویش همواره پیرو و طرفدار شیفته آن حضرت و اهل بیت عصمت و طهارت بود. و سخنان آن حضرت را از جان خویش بیشتر دوست می داشت. برخی از سخنان نقل شده از امام علی علیه السلام توسط او نشان می دهد که او از یاران خاص و اصحاب سرّ آن حضرت بوده است.

کتاب "بشارة المصطفی لشیعه المرتضی" از قول «سعد بن زید بن ارطاة» روایتی طولانی نقل می کند که در آن کمیل بن زیاد صحابی خاص امیرالمومنین علیه السلام بخشی از سفارشهای امیرالمومنین علیه السلام به خود را باز گو می نماید. مطلع این روایت چنین است:
سعد بن زید بن ارطاة گفت: ای کمیل بن زیاد را دیدم و از فضائل امیرالمؤمنین از او سؤال كردم، در جواب گفت: مى خواهى تو را خبر دهم به وصیتى كه امیرالمؤمنین به من نموده و آن وصیت براى تو بهتر است از دنیا و هر چه در آن است؟ در جواب گفتم: آرى کمیل گفت : ...
ابن شعبه حرانی این روایت را مختصر نموده و در کتاب تحف العقول آورده است . متن زیر ترجمه متن مختصر ابن شعبه حرانی است:

توصیه هاى آن جناب به کمیل بن زیاد به صورت مختصر:
ای کمیل! هر روز نام خدا را بر زبان جارى كن، بگو: لا حول و لا قوة الا باللَّه، بر خدا توكل كن، ما را یاد كن، نام ما ببر و بر ما درود فرست، و آن را بر وجود خود و هر چه به حفظ و حراستش عنایت دارى بگردان، تا از شر آن روز در امان مانى.
ای کمیل! پیغمبر (ص) را خدا ادب آموخت و مرا پیغمبر، و من مؤمنان را تربیت خواهم كرد. آداب را براى مردم بزرگوار بر جاى خواهم نهاد.
ای کمیل! هیچ علمى نیست جز آنكه من آن را آغاز كنم، و هیچ سرى نیست جز اینكه «قائم» ما آن را بپایان رساند.
ای کمیل! (سلسله خاندان رسالت) نژادى هستند كه همه از یك دیگر (و از یك ریشه اند) و خدا شنوا و داناست (اقتباس از
قرآن در باره نسل پاك حضرت ابراهیم «ع»).
ای کمیل! (علم و ادب را) جز از ما نگیر تا از ما باشى (بر در خانه گمراهانى كه نام عالم بر خود نهاده و راه از چاه نمى شناسند مرو).
ای کمیل! هیچ حركتى نیست جز اینكه در آن به معرفت (و شناسائى صلاح و فساد و خیر و شرش) نیازمندى.
ای کمیل! به هنگام غذا نام خدائى را كه از اسمش هیچ دردى زیان نرساند، و نامش براى هر بدى (و دردى) درمان است به زبان آر.
ای کمیل! غذاى خود را با دیگران بخور، و بخل نورز، تو به كسى روزى نمى دهى (مهمان روزى خود مى خورد) و خداوند به تو پاداش فراوان دهد. بر سر سفره خوشخوى باش، همنشینت را خشنود ساز، پیشخدمتت را متهم نكن (و به نقل دیگر مناسبتر: پیشخدمت را نران و بر او بانگ نزن).
ای کمیل! آرام غذا بخور تا رفیقت سیر شود و دیگران هم استفاده كنند.
ای کمیل! پس از غذا خداى را سپاس گزار، و با صداى بلند شكر كن تا دیگران هم شكر گویند و اجر تو زیاد شود.
ای کمیل! معده را از طعام آكنده نكن، براى آب و باد هم جایى بگذار. تا هنوز اشتها باقى است دست بكش، كه غذا گوارا شود. سلامت تن در گرو كم خوردن غذا و آب است.
ای کمیل! بركت در مال كسى است كه زكات دهد. با مؤمنان برادرى، و با خویشان پیوند كند (بخشى از مالش را به برادران مؤمن و خویشاوندان اختصاص دهد).
ای کمیل! به خویشان باایمان سهمى بیشتر از بیگانگان ده، با آنان رئوفتر و مهربانتر باش و به بینوایان تصدق كن.
ای کمیل! سائلى را محروم نكن و لو با نیمى از یك دانه انگور یا خرما، صدقه نزد خدا رشد مى كند.
ای کمیل! زیباترین زیور مؤمن تواضع است. جمال مؤمن عفت، شرفش فهم دین، و عزتش در خوددارى از قیل و قال است.
ای کمیل! در هر صنف گروهى برتر (و شرافتمندتر) اند، مبادا با خسیسان و (فرومایگان) آنها در افتى! اگر هم سخنى ناهنجار گفتند تحمل كن و از آنها باش كه خدا فرموده: «چون نادانان خطابشان كنند سلام گویند.» (فرقان: 63).
ای کمیل! در هر حال حق بگو، با پرهیزگاران طرح دوستى افكن، از فاسقان دورى گزین، از منافقان كناره گیر، و با خائنان رفاقت نكن.
ای کمیل! در خانه ستمگران را مكوب كه با آنها آمیزش و یا كسب و كارى كنى، مبادا تعظیم و احترامشان كنى یا در مجالسشان حاضر شوى كه این كار خدا را بغضب آرد، اگر بحكم اجبار در محفلشان حاضر شدى پیوسته بیاد خدا باش، و بر او توكل كن، از شرشان به خدا پناه بر، سر به زیر افكن (بصورت جنایتكارشان نگاه نكن). در دل با كردارشان مخالف باش، آشكارا چنان كه بشنوند خدا را به عظمت یاد كن (با گفتن اللَّه اكبر و امثال آن بزرگى خدا را تذكر ده) تا به این وسیله خدایت تأیید كند، و از شرشان نگه دارد.
ای کمیل! محبوبترین طاعت پس از اقرار به خدا و (ولایت) دوستانش (یعنى توحید و نبوت و امامت) عفت ورزى (پارسائى)، بردبارى و صبر است.
ای کمیل! تنگدستى خود را اظهار مكن، با عزت نفس و پرده پوشى براى خدا صبر كن.
ای کمیل! باكى نیست سر خود را با برادرت در میان نهى، اما برادرت كیست؟ آن كه در سختى تو را واننهد، اگر دیه و خونبهائى به گردنت آمد كنار نكشد، (به هنگام نیاز) درخواست نكرده حاجتت را برآرد، ترا بحال خود نگذارد تا ناچار به اظهار گردى، اگر برادرت ثروتمند است اصلاحش كن.
ای کمیل! مؤمن آیینه مؤمن است، (كه براى اصلاح عیوب در آن بنگرند) در وجود او مى نگرد تا نیازش را برطرف سازد و حالش را بهبود بخشد.
ای کمیل! مؤمنان برادرند. و هیچ كس چیزى را بر برادرش ترجیح ندهد.
ای کمیل! اگر برادرت را دوست ندارى برادرش نیستى، مؤمن كسى است كه هر چه ما گوئیم بگوید، هر كه (از گفتار ما) تخلف كند از ما عقب ماند، هر كه از ما عقب افتد به ما نرسد، و هر كه با ما نباشد در طبقه زیرین دوزخ است.
ای کمیل! هر كه در سینه درد دارد خلط از سینه برآرد (هر كه سِرّى به دل دارد سخنى به زبان آرد). چون كسى مطلبى از ما (بصورت سِرّ) برایت گفت و از تو خواست پنهانش كنى مبادا فاش سازى كه این گناه توبه ندارد، و اگر توبه نباشد سرانجام شعله آتش است.
ای کمیل! افشاى سر آل محمد (ص) توبه پذیر نیست و از كسى تحمل نشود، آنچه با تو گویند جز با مؤمن موفق (مطمئن و رازدار) در میان نگذار.
ای کمیل! به هنگام هر سختى بگو: لا حول و لا قوة الا باللَّه، تا خدا آن را كفایت كند، و به هنگام هر نعمت بگو: الحمد للَّه، تا زیاد شود، و چون روزیت دیر رسد استغفار كن تا خدا گشایش دهد.
ای کمیل! با ولایت ما مال و فرزندت را از شرك شیطان آزاد كن.
ای کمیل! «مستقرى» هست، و «مستودعى»، بترس از آنكه در صف «مستودعان» باشى، و آنگاه شایسته اى «مستقر» باشى كه از شاهراه روشنى كه به انحرافت نكشد، و از مسیر بیرونت نبرد (یعنى ولایت اهل بیت (ع) دست برندارى).
ای کمیل! در ترك (نماز) واجب رخصت نیست. و در نافله سختگیرى نیست.
ای کمیل! گناهان تو از (نیكیها و) حسناتت بیشتر، و غفلت از تو جهت افزون است، و نعمتهائى كه خدا به تو داده از عملت زیادتر است.
ای کمیل! تو از نعمتها و عافیت خداوندى بى بهره نیستى (عافیت آسودگى از گرفتارى هاست و البته هر كس هر چه گرفتار باشد از عافیتهاى بیشمارى برخوردار است) پس از شكر، تمجید، تسبیح، تقدیس و یاد او در هر حال هم فارغ و بى نصیب مباش.
ای کمیل! از آنها نباش كه خدا فرموده: «خدا را فراموش كردند و خدا خودشان را از یادشان برد، آنها را فاسق شمرده و به حق فاسقند.» (حشر: 20).
ای کمیل! این شأنى نیست كه نماز گزارى و روزه بگیرى، و تصدق كنى، شأن این است كه با قلبى پاك و عملى خداپسند و خشوع كامل به نماز ایستى. بنگر در كجا و روى چه چیز نماز مى خوانى (در باره مكان و محل نماز دقت كن) اگر از راه شایسته و حلال نباشد قبول نخواهد شد.
ای کمیل! زبان از قلب آبیارى شود و قلب از غذا نیرو گیرد. بنگر دل و تن را چه غذا مى دهى اگر حلال نباشد خدا تسبیح و شكر ترا قبول نفرماید.
ای کمیل! بفهم و بدان كه ما به هیچ كس اجازه نمى دهیم امانت مردم را نپردازد، هر كس رخصتى در این باره از من نقل كند بیهوده گفته و گناه كرده، و سزاى دروغش آتش است، من سوگند یاد مى كنم كه پیغمبر (ص) ساعتى پیش از وفات سه مرتبه فرمود: اى ابو الحسن! امانت را (به صاحبش) باز گردان صاحبش نكوكار باشد یا تبهكار، امانت كوچك باشد یا بزرگ، حتى نخ و سوزن.
ای کمیل! جهاد جز زیر پرچم حاكم عادل روا نیست، غنیمت جز از دست حاكم با فضیلت حلال نیست.
ای کمیل! اگر پیغمبرى (در میان مردم) نباشد و روى زمین مؤمن پرهیزگارى باشد و بخواهد مردم را به جانب خدا دعوت كند (و وظیفه پیامبران را ایفا نماید) در این عمل خطاكار است، یا درستكار؟ به خدا خطاكار است، مگر اینكه خدا او را چنین مأموریتى دهد و شایسته این مقام كند.
ای کمیل! دین از آن خداست، و تصدى آن از هیچ كس پذیرفته نیست جز رسول یا نبى یا وصى (رسالت مقامى گسترده تر و سنگین بارتر از نبوت است و اختصاص به جمعى از پیامبران دارد).
ای کمیل! (مقام رهبرى و رهنمائى خلق:) نبوت است، و رسالت و امامت و دیگر چیزى نیست جز طرفداران و پیروان یا گمراهان و بدعتگذاران، و خدا (طاعت و عبادت را) تنها از پرهیزگاران مى پذیرد.
ای کمیل! خداوند كریم است و حلیم و عظیم و رحیم، این اخلاق (و صفاتش یعنى كرم، بردبارى، بزرگوارى و مهربانى) را به ما معرفى كرده و دستور داده بكار بندیم و مردم را به آنها واداریم، ما بدون تخلف این امانت را پرداختیم، بى ن فاق اجرا كردیم، بى انكار تصدیق نمودیم و بى شك و تردید پذیرفتیم.
ای کمیل! به خدا سوگند من منّت كش نیستم تا (در ازاى منت كشیدن و چاپلوسى من، مردم) فرمانم برند و آرزو برآرنده نیستم تا (مردم در برابر برآورده شدن آرزوهایشان) نافرمانیم نكنند و به خوراك اعراب علاقه اى ندارم تا امیرى مؤمنان را ویژه من سازند و بدانم بخوانند
ای کمیل! آنها كه بهره اى (از مقامات خیالى و متاع این جهان) یافتند به دنیائى فانى نائل شدند و ما به آخرتى پاینده و پایدار رسیدیم همه بسوى آخرت روانند و ما شیفته رضاى خداوند و درجات عالى بهشتیم كه خدا به پرهیزگاران عنایت فرماید.
ای کمیل! هر كه (كارى كند) كه در بهشت مأوى نگزیند او را (پیشاپیش) به عذابى دردناك و رسوایى دایمى خبر ده.
ای کمیل! من در هر حال خداى را بر توفیقاتش شاكرم، اینك اگر خواهى برخیز.

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
طراحی و کدنویسی : ثامن تم
Template By : Samentheme.ir